TEAM SOFIE

Team

19 september 2014 is een datum die voor een familie, vrienden, kennissen, vriendinnetjes, juffen en nog zoveel meer bekenden onvergetelijk in het geheugen staat gegrift. De datum waarop we allemaal afscheid hebben moeten nemen van een te klein maar zo dapper meisje.
• Lang genoeg had zij gevochten, opgegeven heeft zij nooit. Wel toegegeven, toegegeven aan het moment dat kennelijk voor haar zo was. Sterker en meer dapper dan ooit heeft ze zich overgegeven aan een ziekte die voor haar niet te overwinnen was.
• Sofie. 11 jaar was zij pas, op het moment dat zij stierf aan kanker, op 19 september 2014.
• Zo zijn er nog zoveel meer families die ditzelfde verdriet moeten delen, en zo gaan er nog families komen die ditzelfde verdriet zullen moeten gaan delen.
• En omdat dit voor ons onacceptabel is gaan wij alles geven om er iets aan te doen.

Geboren om van te houden....

Dat moment dat je erachter komt dat je zwanger bent.
Dat moment dat je voor het eerst dat natte, warme en glibberige lijfje in je handen hebt.
Dat moment dat je de immense verantwoordelijkheid voelt over een klein levend wezentje, waar jij de gelukkige van bent om het te mogen zien opgroeien.
Dat moment waar dit ultieme geluk in 1 gruwelijke ruk van je afgenomen wordt…

Ik hoef niemand te vertellen, of überhaupt maar proberen uit te leggen, hoe het voelt als je kind komt te overlijden. Ik heb het wel eens een poging gegeven. Misschien wel vooral aan mezelf, omdat je soms tekst nodig hebt om ergens verder te komen. Verder te komen in een proces, of een gevoel waar je geen enkele referentie bij hebt. Sterker nog, waar geen enkele referentie bij bestaat, volgens mij.

Want hoe moet je je voelen? Hoe ziet het aan de buitenkant eruit, hoe je je voelt. Zit daar een soort van stijgende lijn in, of heeft dat de zo vaak genoemde ups en downs? En wat nou als je soms helemaal niets voelt? Of alles behalve dat wat je denkt dat je moet voelen…

Mag duidelijk zijn dat ik het maar complex vind, en dat is wat je noemt een ‘understatement’. Ik denk dat ik al ruim een jaar niet meer zoveel (hardop) praat over Sofie, maar dat is alleen maar ‘de buitenkant’, for whatever that may be. Soms voelt het meer alsof ze zich soort van in mij gewurmd heeft. En soms zomaar ineens voel ik dat.

Bij twijfel, als ze me een duwtje in de juiste richting geeft.
Bij intens geluk, dat ze bevestigt dat geluk er nog steeds mag zijn.
Bij een groot en diep gat, waarin we elkaar even proberen aan te raken, maar dat het niet meer kan. Of ik even in haar nek wil ruiken, maar dat het niet meer lukt. Waarbij ik moet lachen, omdat ze dat vooral zo hard om zichzelf deed en ik bang ben dat ik niet meer weet hoe dat klinkt.

Nee, ik kom niet veel bij haar graf. Het herinnert me niet aan haar, wel aan het moment dat in mijn hart gekerfd staat en ik de kist weg zie zakken.
Nee, ik denk ook niet méér aan haar op ‘speciale’ dagen.
Vooral op alledaagse momenten komt ze altijd even bij mij langs.
En ja ik zie er (al zeg ik het zelf ;) ) goed uit, ik doe leuke dingen en ik geniet intens van iedereen en alles. Voor je het weet wordt het namelijk van je afgenomen. Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen, toch?

En toch? Toch had zij nu hier moeten zijn. Hadden we nog steeds armbandjes gemaakt voor zieke kinderen, samen gelachen om haar oh zo flauwe grapjes, hadden we de stap gemaakt naar middelbaar onderwijs, hadden we, hadden we, hadden we… Had ik nu lekker tegen haar aan gaan liggen.

Ik ben mentaal (bijna) klaar voor Giro di Kika 2017. Bijna. Ik vind het stiekem best heel moeilijk. Alles verandert altijd, ik weet dat, ik predik dat en leef daarnaar. Maar mijn verdriet en gemis verandert helemaal niet.
En nu ga ik twee jaar later eenzelfde tocht gaan fietsen in Italië, terwijl ik weet dat alles anders is. Een tocht die me toen tot op het bot geraakt heeft, zowel fysiek als mentaal. Een tocht welke deze keer anders is. Het is niet meer zo ‘vers’, althans voor aardse begrippen. Iedereen weet dat het goed gaat met mij. Maar is dat heus zo anders als toen? Weet jij dat?

Ik heb nog niet eerder de kans gegrepen om aan de wereld te vertellen hoe trots ik ben op Team Sofie. Van 4 fietsers en een groep begeleiders naar 17 fietsers en nog eens 13 begeleiders. Weten jullie wel hoeveel potentie hier in zit? Zijn stuk voor stuk mensen met het hart meer dan op de juiste plaats, mensen die allemaal bereid zijn grensverleggend te handelen om een bijdrage te kunnen leveren, maar meer dan alles zulke mooie onvoorwaardelijk gedreven mensen. Hoe bijzonder, hoe deze mensen bij elkaar zijn gekomen. Verbonden door Sofie en de wil om kinderkanker de wereld uit te helpen. Gedreven door Sofie.

En nu ook door Conor. 1 januari zal in het geheugen gegrift staan van de ouders, familie en vrienden van Conor. Zoals 19 september dat bij ons is. Hou cru dat jouw papa al had besloten om onderdeel te worden van Team Sofie. Hoe cru dat jouw tante had besloten om zich gek te fietsen om daarmee een aandeel te kunnen leveren in minder/geen kinderen meer met kanker. Hoe cru dat jouw nichtje, zo jong als ze is, al had besloten om zich in te zetten voor dit mooie doel en mee te gaan naar Italië.

Hoe CRU dat Conor maar 10 jaar mocht worden en zo plots uit het leven gerukt is door kanker.

Oneerlijk, verdrietig, onwaarschijnlijk…
Geboren om van te houden… Toen, nu en voor altijd. Je hebt een plekje in ons hart. Je hebt ook een plekje op ons wielershirt Conor, we zullen ook jou iedere passo mee omhoog nemen en even naar je zwaaien.

Yvette

16-01-2017

€ 52.015,00 / 100.000,00

Sponsor